"Je gooit toch geen spullen van mij weg he?!

 

Vorige week vroeg een klant van mij aan het begin van ons opruimtraject:

 

"Je gooit toch geen spullen van mij weg he?!".

Mijn reactie was: "ik zou het niet in mijn hoofd halen...".

 

Ik werd me er goed van bewust dat we als professional organisers wel een beeld kunnen hebben bij wat een klant van ons nodig heeft, maar dat we er ons altijd bewust van moeten zijn dat klanten beelden over ons hebben die hen behoorlijk kunnen tegenhouden om met ons van start te gaan.

Stel je voor dat je denkt dat iemand die je komt helpen opruimen, ineens je spullen gaat weggooien, dan laat je die persoon toch gewoonweg niet binnen? 

Nee, gelukkig houden onze klanten zelf de regie. We vragen altijd met alle respect of we de spullen aan mogen raken om ze te sorteren, maar keuzes over het bewaren, verkopen, weggeven of weggooien van spullen liggen altijd  - gelukkig maar! - bij klanten zelf.

 

Natuurlijk voel ik wel eens een vraagteken opkomen in mijn hoofd bij de keuze om een bepaald meubelstuk of andere spullen te bewaren. Maar wie ben ik om daar een oordeel over te hebben? De band die klanten hebben met hun spullen is onzichtbaar voor mij. De gedachtes die klanten hebben over bepaalde spullen of de emotie die opkomt, alleen al bij het aanraken van sommige spullen, kunnen behoorlijk heftig zijn.

 

En dan juist kom ik in beeld. Want met mijn vragen kan ik helpen om die dingen bewust te maken en er eens op een andere manier naar te kijken. En dan nóg blijft de keuze altijd bij de klant. 

Bij de ene mens duurt dat proces niet zo lang. Die kan zo door zijn of haar spullen gaan en sorteren en opruimen. Bij de andere mens is het ingewikkeld geworden in de loop der tijd, soms tientallen jaren. Omdat er lading op is gaan zitten. Omdat het spullen betreft van vertrokken gezinsleden of overleden gezinsleden. Of simpelweg omdat het hoofd zo vol zit dat het maken van keuzes gewoon een opgave geworden is. En dan bied ik ondersteuning. Ik doe suggesties, vraag wat er in het ergste geval kan gebeuren als iets wordt weggegooid of weggegeven. Het is gewoon een proces. En processen hebben tijd nodig en die is er.

Sessies vinden niet in 1 week plaats. Er zit vaak wel 2 of 3 weken tussen. En dat is helemaal niet erg. 

En hoe prachtig vind ik het om te zien hoe vertrouwen groeit, vertrouwen in mij als P.O. en vertrouwen in het proces. Vertrouwen ook in het eigen oordeelsvermogen en in het eigen kunnen. Iedere stap zet iedereen altijd ZELF. Maar hoe geweldig is het als het ook SAMEN kan? Zolang een ieder zijn eigen keuzes kan blijven maken, is dat simpelweg een groot cadeau.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0