Hoezo helpen? Alsof ik het (beter) weet!

Mijn dochter en ik, alweer 5 jaar geleden
Mijn dochter en ik, alweer 5 jaar geleden

Hoe kóm ik erbij dat ik een ander kan helpen? Vanwaar de pijnlijk sterke behoefte om te helpen, te helen, beter te maken? Ontbreekt het ons aan vertrouwen dat de ander zijn of haar proces niet goed doorloopt? Waarom mag een ander zijn of haar eigen pad niet gaan en de dingen leren in het eigen tempo?

Een voorbeeldje.

Om maar voor mezelf te spreken… ik ben van de week gruwelijk in de valkuil gestapt om te willen helpen. Het omgekeerde heb ik ermee bereikt. Het ging om mijn dochter die ruzie had gemaakt met een vriendinnetje van haar. Beide meiden zijn, met slechts 8 levensjaren achter de rug, bijzonder krachtig en gebekt en dat escaleert wel eens. Meestal grinniken we er om, halen onze schouders op en laten ze gaan. Dit keer zei mijn dochter de hele vriendschap op omdat haar vriendin niet deed wat zij wilde. Daar waren beide meisjes behoorlijk van ontdaan.

 

Een slag in de rondte heb ik haar geholpen. Echt hoor, oprecht en zorgvuldig heb ik mijn dochter verteld over vriendschap, omgangsvormen en normen en wat nog zo meer. Sjonge, ik was er druk mee. Steeds drukker zelfs, naarmate mijn dochters probleem steeds groter leek te worden, aan de onmacht in haar ogen te zien.

 

Ik haalde haar over om het goed te maken. Na 2 dagen was ze daar aan toe. Gezien we net mijn zoontje van de crèche hadden opgehaald, mocht ik van een afstandje getuige zijn van mijn dochter die aanbelde bij haar vriendinnetje. Het volgende gebeurde:

Mijn dochter: hoi. Haar vriendin: hoi, wat kom je doen? Mijn dochter: ik kom het goed maken. Haar vriendin: oké. Mijn dochter: zullen we gaan spelen? Haar vriendin: ja leuk!

 

Nou, dat dus. Zo simpel kan het zijn. De energie die ik heb gestopt in het willen verbeteren van de situatie én van mijn dochter, was voor mij verloren energie en voor mijn dochter verwarrende en verzwarende energie. Haar situatie raakte een pijn in mij. Een pijn die ik snel wilde oplossen. Dat is dan mooi mislukt, want de pijn zit er nog, terwijl mijn dochter geheel op haar eigen wijze haar probleem heeft opgelost. En niet dankzij mij.

 

Even los van dit voorbeeld:

Nee. De oplossing om anderen oprecht te helpen, is door hen los te laten. Maar o oh, wat doet dat zeer. We willen helpen! We willen onze eigen pijn niet voelen als we niets doen en kijken naar de ander. We weten het vast beter en wie zijn we dan om langs de zijlijn te blijven staan met onze verbanddoos terwijl we iemand gewond op de grond zien liggen!

 

In werkelijkheid zit het zo. Als we ons ongeduld loslaten, wat verscholen ligt onder onze gedrevenheid om de wereld een beetje mooier te maken, dan worden de dingen weer eenvoudig. Dan hoeven we er alleen maar te zijn voor een ander, in vertrouwen en ontspanning. Dan kunnen we zien dat wat we teveel aan een ander geven, we eigenlijk aan ons zelf zouden moeten geven. Want in het bij jezelf blijven kun je de ander nog het beste raken en inspireren. 

 

Of niet. Dat is natuurlijk aan de ander.


Anne Lodewijkx   Professional organiser

06-285 155 47 |  info@novaholos.nl  |  www.novaholos.nl


Reactie schrijven

Commentaren: 0