Symptoom-bestrijding

"Nee! Hier blijven! Ik vind jullie net zo lekker!", riep ik.

Daar rolde mijn koekjes-rol uit de handen van de kassière, zó tussen de boodschappen van de dame voor mij...  

Ze pakte ze op en liet ze snel weer los.

 

 

Lees even verder, dit verhaal gaat echt ergens heen...

 

De kassière lachte erom en de dame zei: "ik lust deze ook graag hoor!".

We grapten even verder over de nieuwe definitie van lief zijn voor jezelf, dat daar ook het jezelf gunnen van lekkers bij hoort.

 

De klant voor mij ging verder met een verhaal over haar grote gewichtsverlies in het afgelopen jaar. Ze was in rap tempo dit verlies teniet aan het doen, door zichzelf koekjes en andere koolhydraat-rijke tussendoortjes te gunnen.

Niet dat ze nu zin had in koolhydraten, want die waren helemaal niet goed. Maar omdat er dingen waren gebeurd en ze daardoor heel veel verdriet had.

 

Ik flapte eruit dat verdriet niet verdwijnt door koekjes te eten, maar door rouwverwerking. De kassière haakte direct aan met haar visie op rouw. Nu ging het tenminste ergens over. En ik was direct reuze benieuwd hoe de dame voor mij hierop zou reageren!

 

Ze vertelde dat ze gewoon minder koolhydraten moest eten.

 

Het was niet alleen zichtbaar, maar ook voelbaar voor mij dat ze veel verdriet had. Maar ze bleef bij haar stelling. 

Ik voelde me vrij om haar op het hart te drukken om niet te lang zo door te gaan, om hulp te vragen bij het omgaan met haar situatie. Om op zoek te gaan naar een hulpverlener of een coach.

 

"Ja, zei ze, ik zal een diëtiste bellen. Want die koolhydraten zijn echt niet goed voor me". En weg was ze, de winkel uit.

 

Even was ik verbluft. En op de fiets naar huis, met een koekje in de hand, zong haar opmerking nog door in mijn gedachten. Wat gebeurde daar nou? 

 

Er gebeurt wat ik zo vaak zie gebeuren: ze haakte af toen ze geraakt werd.

Geraakt in haar pijn. En heel snel maakte haar brein er een ander verhaal van. Een gewichtsverlies-verhaal. 

 

Natuurlijk kan deze dame gewicht verliezen met behulp van een diëtiste. Echter wordt haar gewichtstoename niet voorkomen door het loslaten van die rol met koekjes, maar door het verwerken en daarmee loslaten van haar verdriet. 

 

Het is me opgevallen dat pijn de factor is voor mensen om om hulp te vragen - of niet. Als de pijn groot genoeg is, is de stap naar hulp sneller gemaakt.

Als iemand een mechanisme heeft ontwikkeld waarmee de pijn - al is het maar tijdelijk - onderdrukt wordt, is de noodzaak om hulp te zoeken al veel kleiner. Hulp voor de oorspronkelijke pijn bedoel ik hier. Want hulp voor de effecten van hun oplosstrategie wordt wel weer vaker gevraagd.

 

Verdriet > koolhydraten eten > overgewicht. Dus: hulp vragen voor gewichtsverlies.

 

Dit geldt voor zoveel mensen... is het dan te confronterend om emoties te doorleven? Dat is een vraag die mij bezig houdt... en waar ik al een paar theorieën over heb geformuleerd. Daar schrijf ik een andere keer nog eens over.

 

In dit verhaal baalde ik er wel een beetje van dat ik geen visitekaartje in mijn tas meer had zitten. Ook als ze nooit klant zou zijn geworden van mij. Al had ze bij thuiskomst alleen maar even gekeken op mijn website. Er zou een zaadje zijn geplant. Een zaadje dat zou kunnen groeien. Waarmee ze tot het inzicht zou komen wat ik zoveel meer mensen gun:

 

Ga je pijn aan. Verwerk je verdriet. Laat je ballast los. Pak je probleem aan bij de bron en bestrijdt niet (alleen maar) de symptomen. KIJK ACHTER DE OPLOSSTRATEGIE NAAR HET ECHTE PIJNPUNT.

 

Het is zó zonde als je blijft rondlopen met pijn... en we zijn het allemaal zo gewend! Gewoon doorgaan, niet zeuren. Schouders eronder en je best doen. Neem maar een koekje. Dat begint al in de opvoeding bij kleine kinderen. Au gedaan? Koekje erop! En zo wordt een mechanisme geboren...

 

Ik houd ook zo van koekjes. Nu heb ik het geluk dat ik er niet van aankom dus houd ik me ook niet in. Maar ik houd me ook niet in als ik verdriet heb.

Als ik er teveel last van krijg, zoek ik hulp. Daar schaam ik me helemaal niet voor. Sterker nog, ik voel me er sterk door. Want het vraagt om een goede dosis lef om je pijn aan te gaan. En die lef heeft iedereen, al zit 'ie helaas vaak verstopt onder een niet-ondersteunende oplosstrategie...

 


OPGERUIMD LEVEN 

 

 Anne Lodewijkx 06-285 155 47 | info@novaholos.nl | www.novaholos.nl


Reactie schrijven

Commentaren: 0