Blessings in disguise, herken jij ze?

Soms gebeuren er dingen in je leven, die echt je leven op zijn kop kunnen zetten. Jaren later lijken we die gebeurtenissen soms pas in een ander perspectief te kunnen zetten, als we zien waartoe het ons geleid heeft en wat voor moois heeft kunnen ontstaan door die ene heftige gebeurtenis. Dan kan een ervaring ineens veranderen in een 'Blessing in disguise', een zegen in vermomming...

 

Hoe zou het zijn om een ingrijpende, levens-veranderende ervaring al direct te kunnen herkennen als een zegen in vermomming, als 'compleet de bedoeling'? Zou dat niet prachtig zijn? De directe wetenschap, het directe besef dat je meemaakt wat de bedoeling is en zo onmiddellijk kunt vertrouwen op een betere uitkomst en een andere bedoeling van het Leven dan die jij zelf voor ogen had!

 

Een grote 'blessing in disguise' in mijn leven is mijn ontslag geweest in 2011, kort na de geboorte van mijn eerste kind. Voor mij totaal onverwachts stelde mijn leidinggevende voor om uit mijn baan te stappen omdat het niet meer lukte. Omdat ik niet meer op mijn plek zou zitten en ook, omdat de organisatie daar last van had. Totaal overstuur ben ik naar huis gefietst, waar ik na overleg met mijn man wel vrij snel heb toegestemd in een ontslag. Hoe kon ik daar nog verder, na deze mededeling en vraag van mijn baas??

 

Kort voor mijn ontslag kletste ik even met een collega-leidinggevende. Ik vertelde haar dat het me zwaar viel om te werken. Omdat het moederschap, de gebroken nachten en een veelal afwezige partner met een drukke baan veel van mij vroegen. Ik vertelde erbij dat het zorgen voor mijn dochter en het regelen van alles wat thuis nodig was, me heel soepel afgingen, in tegenstelling tot het hoog houden van alle verantwoordelijkheden en taken in mijn werk. 

Deze dame heeft de inhoud van dit gesprek nog diezelfde middag doorgegeven aan mijn baas.

 

Je kunt je voorstellen dat deze gebeurtenis mij diep raakte. Verraden heb ik me gevoeld. Ik wilde geen contact meer met mijn directe collega's want wie kon ik nog vertrouwen?

Toch was er ook een zachte stem, een onderstroom die me influisterde: 'maar het is toch zo.... je functioneert thuis vele malen makkelijker dan in je werk... het is goed... laat het los...'. En ik liet het los. Met horten en stoten....

 

Anderhalf jaar heeft het me ongeveer gekost, om vrede te vinden met die situatie. Met een leven als huismoeder, zonder baan, zonder inkomen. Met het verlies van mijn werk, van 10 jaar inzet en betrokkenheid. Met, zo voelde het, gezichtsverlies en falen. Uiteindelijk met de totale identificatie die ik had met mijn functie. 

 

Hoe kom ik nu ineens weer bij deze herinnering terecht, vraag ik me af....?

Nou, dat komt omdat ik deze week een sessie had met een dame, die vertelde dat haar beeld op haar eigen situatie volledig 'geshift' was door een zin die ik had uitgesproken in de sessie ervoor. Ze zei, "ik wist natuurlijk wel dat het zo is maar toch, ineens kon ik helemaal snappen waarom er in mijn leven is gebeurd wat er is gebeurd!"

 

En die zin was:

"In dit leven verandert alles voortdurend".

 

Mijn baan in Amsterdam bij de Jellinek, hernoemd na diverse fusies tot Mentrum, was enorm betekenisvol voor mij. Ik hoorde daar thuis, ik hoorde erbij. Ik voelde me er goed, wat te zien is aan de foto bij deze blog. Ik had er betekenisvolle contacten, leuke ervaringen en veel leermomenten. Vaak had ik er ook momenten van inzicht, bevestiging dat ik daar goed zat en dat ik een waardevolle bijdrage leverde aan het geheel.

Maar, eerlijk is eerlijk, in mijn laatste functie begon er wat te wringen. De souplesse ging er vanaf, mijn werk koste me steeds meer energie en ik voelde dat het niet meer paste. Toch moest en zou ik mijn best doen, me goed houden, laten zien dat ik het kon en en en... niet bepaald moeiteloos.

 

De organisatie was veranderd.... en ik ook. En... het paste niet meer. Ik wist dat al maar mijn ontslag kwam aan als een mokerslag. En toch heeft het me enorm veel gebracht. Een proces van loslaten, het thema in mijn huidige werk. Een thuissituatie die toentertijd in korte tijd aanzienlijk verbeterde omdat de rust terugkwam nu de grote stressfactor 'werk' verdwenen was. Een identiteit die niet meer gebaseerd was op de rol die ik bij de Jellinek had, maar op mijn persoon, met mijn karakter. Een leven waarin ik tijd had om me volledig te richten op het o zo mooie moederschap en mijn o zo mooie dochter. 

De baas die ik toen had, alsook de dame die ons gesprek aan hem doorgaf, zou ik graag alsnog willen bedanken. Voor hun eerlijkheid. Voor het luisteren en interpreteren van de signalen. Voor hun acties. Zij zijn me beiden oprecht behulpzaam geweest door hun keuzes. Zij hebben ervoor gezorgd dat ik te midden van alle veranderingen, zelf óók in beweging moest komen. Want dat was nodig.

 

Door deze ervaring kan ik niet goed meer meegaan in drama van mensen die in een veranderingsproces zitten. Steunen doe ik zeker maar oordelen niet. Spiegelen wil ik doen maar meehuilen niet. Want ondanks dat een situatie uiterlijk niet leuk oogt en voelt, ondanks dat verandering behoorlijk onverwachts, ongewenst en pijnlijk kan zijn, het is écht de bedoeling dat deze plaats vindt. Anders was de situatie wel anders geweest...

 

"In dit leven verandert alles voortdurend".

Als het ons lukt om mee te komen in die veranderingen, om er minder weerstand tegen te bieden, om erop te vertrouwen dat een betere situatie op ons ligt te wachten, zal dit proces aanzienlijk sneller en soepeler verlopen.

Uiteindelijk, is mijn ervaring, kom je er dichter bij jezelf van. Kom je bij meer moeiteloosheid uit. En lukt het je, ook jou, om heftige ervaringen te zien als jouw eigen, bedoelde 'blessing in disguise'.


OPGERUIMD LEVEN 

 

 Anne Lodewijkx 06-285 155 47 | info@novaholos.nl | www.novaholos.nl


Reactie schrijven

Commentaren: 0