Emoties als richtingaanwijzers van de Ziel

'Onrust, dát voel ik als ik naar mijn moeder of zus toe ga! Alsof ik de laatste in de rij ben van de kinderen, alsof ik het minst belangrijk ben'!

 

Na deze rake woorden schiet ze een van haar vele verhalen in.

Ik haal haar terug naar het gevoel van onrust. Dáár zit de aanwijzing. Daar, in die emotie die ze met regelmaat voelt. Wat wil die onrust haar vertellen?

 

Er volgt weer een verhaal.

Nee, terug naar dat gevoel. Waar zit dat in je lichaam? Wat gebeurt er verder in en om je heen als dat opkomt?

Nee, niet het verhaal in, terug naar dat gevoel. Wat zit daar onder?

...

Daar stromen de tranen. Niet meer te bedwingen. Eigenlijk wist ze het wel... Er zit verdriet onder. Verdriet dat al jaren zorgvuldig wordt bedolven onder please-gedrag en hard haar best doen. Om de conclusie die ze als kind getrokken heeft, in stand te houden. De overtuiging dat ze, door heel hard haar best te doen, wél gezien zal worden door haar familie. En als oudste kind op de eerste plek gezet zal worden.

 

Emoties die opkomen zijn boodschappers van ons systeem,

ofwel: richtingaanwijzers van de Ziel.

 

De vraag is dan ook wat de onrust haar wil vertellen.

We onderzoeken dit. En we komen vrij snel tot het inzicht dat ze haar eigen behoeften en verlangens onderdrukt in het contact met haar familie.

Aha. Onderdrukking van het Zelf!

 

Wat zou ze dan eigenlijk willen doen, in plaats van het pleasen en harde werken? Dat werken we uit. En inmiddels krijgt ze door dat haar overtuiging van vroeger haar niet meer dient en haar bovendien nooit heeft gegeven wat ze ervan wilde: gezien worden.

 

Maar... dat is goed nieuws! Dan kan ze per direct stoppen met volharden in haar niet-ondersteunende gedrag!

 

Met het doorzien van haar oude patroon en een onderzoek naar haar eigen(lijke) verlangens, is ze al halverwege. De andere helft van het 'werk' is het blootleggen en helen van de dieper liggende pijn door deze te laten doorstromen en zichzelf te geven wat ze van haar familie verlangde.

In dit geval: zichzelf op de eerste plaats zetten. Zichzelf zien. Haar eigen behoeften onderkennen en er trouw aan blijven. Lief zijn voor zichzelf.

 

Met deze tools in handen biedt ieder moment dat 'onrust', of ongeacht welke andere emotie zich laat zien, een nieuwe kans om uiting te geven aan het Zelf. Die beweging is niet reactief op de omgeving, maar komt van binnen uit. En hiermee kunnen alle emoties die zich aandienen verwelkomt worden. Als handreikingen om te komen tot gezond en ondersteunend gedrag.

 

Familie wordt dan als een spiegel voor ongeheelde stukken in jezelf en de emoties die opkomen worden als richtingaanwijzers voor de Ziel: met erkenning en herkenning van hun boodschap stuur je jezelf bij. Zo heb je zelf in de hand of je je eigen stroom nog langer onderdrukt. Of niet.

 

(Hoewel ik geen naam noem, heb ik zorgvuldigheids-halve toestemming gevraagd en gekregen voor het delen van dit verhaal.) 

LICHTER LEVEN 

 

 Anne Lodewijkx 06-285 155 47 | info@novaholos.nl | www.novaholos.nl


Reactie schrijven

Commentaren: 0